Kıracağım o Dalı...

   2 Ocak gecesi günlüğüme, “Bu ne ya. Adam ilk buluşmamıza kankasını getirdi. Bileydim bende ailemi çağırırdım” yazmışım. Bu durumdan ne kadar rahatsız olduğumu şimdi bile çok net hatırlıyorum. Ama bununla kalmamıştı. Araya koyduğumuz bir günün ardından, ayın 4’ündeki buluşmamızda da sağ olsun Taram bizimleydi. Artık belliydi. Kanka ayağına takılan bu iki manyağın, ilişkilerine renk katmak için araya aldıkları bir eniktim ben. Aman ne güzel!

   

   Gene Schlotsky'sde buluştuk. Sanki her yer tükendi, bir orası kaldı. Taram bana, “Ben ona -uzun- diyorum. O benim canım” dedi. O yüzden benimkine burada takacağım isim benimde “uzun” olacak. Sanki ‘Uzun’la ben değilde, o ilişki yaşıyordu. Böyle düşündürdüğünü anlaması için, manidar bir şekilde “Nasıl tanıştınız” diye sordum. Çokta anladı ya! Başladı anlatmaya: “Bir gün işten çıktım, sahilde kayalıklarda sigara içiyordum. Dilenci çocuklar sigara için tepeme üşüştüler. Vermeyince de tacizde bulundular. Bunu uzaktan gören Uzun geldi ve kurtardı beni” dedi. Adamı Herkül bellemiş. Bildiğimiz platoniğe bağlamış durumdaydı. Masamız küçük bir Bermuda şeytan üçgeniydi. ‘Uzun’ aptal aşık halleriyle benim gözümün içine bakıyor, masa altından elimi falan tutmaya çalışıyor; Taram, bir yandan anlatırken diğer yandan onu süzüyor; ben ise, ne zaman defolup gidecekte bizi yalnız bırakacak diye Taram’a bakıyordum. Tabi gene umduğum gibi olmadı. Gidesi yoktu. Sorgu sual bütün şeceremi aldı. Tabi o kaşarsa, ben ondan kaşar. Bende onunkileri döktüm. En sonunda darlanmamın da verdiği etkiyle “Hadi kalkalım artık” dedim sohbetin ortasında....

   

   Ayaklandık ve minibüs yoluna doğru yürümeye başladık. Önde Taram, ara ara bize dönüp sohbet çabaları içerisinde; peşinde biz… Karanlık ve boş sokağın ortasında ‘Uzun’ elimi tuttu. “Napıyorsun” dedim. “Seni hissetmek istiyorum” dedi. “Bu böyle olmaz, biri görecek” diyerek elimi çekmeye çalıştım. Fakat o elimi daha çok sıkıp çekti ve koluna girmemi sağladı. “O zaman böyle olsun” dedi. Ses çıkarmadım bir süre. Fakat sonra, yanımızdan geçen bir iki araçtan gören birileri olmuştur diyerek geri çektim elimi. Yola çıktık. Taram’la vedalaşıp ‘Uzun’a döndüm. Sarıldı, “Eve vardığında mesaj at, beni meraklandırma” dedi. Merak edilmek hoşuma gitmişti. Minibüse bindim, hareket ederken dışarı baktım. Gidişimi izliyordu…

   Eve vardıktan epey bir süre sonra mesaj attım. Unutmuştum… Onun kadar yoğun yaşamıyordum. Belki onu daha tam anlamıyla tanımamamdan, belki de güvenmememdendi bu hissizliğim. Zamanı var daha diye düşünüyordum. Öyle ki, ondan “Canım, vardın mı eve?” diye mesaj geldikten sonra onun beni düşündüğü kadar onu düşünmediğimi daha net anladım. “Evet vardım, merak etme” diye cevap yazdım. “Ben çok mu romantiğim güzellik, seni zorlamıyorum değil mi?” diye sordu. “Hayır zorlamıyorsun. Hoşuma gidiyor” dedim. Ondan, yaklaşık yarım saat sonra bir mesaj daha geldi: “Bu sadeliğe bu güzelliğe ben kıyamam sana dokunmamam lazım sana bakmamam lazım sana farklı duygular içerisinde farklı tatlar yaşatacağım meyveyi her zaman dalında yiyelim dalı incitmeyelim o dal bize lazım çünkü ben hayatımı o dala bağladım. o hayatta bize her zaman en güzel meyvesini verecek ben seni dalında o dalın sadelinde bağladım ve seni o incelikte seviyorum” yazmıştı. Dal, dal dal… Kırıp o dalı Taram’ın bir tarafına sokasım geldi şimdi. Tabi o zamanlardaki hislerimle, günlüğüme: “Bu adam benden gerçekten hoşlanıyor. Biz bunla yürür gideriz. Hoş adam ya. Neler yazıyor bana mesajlarda” yazmışım. Şimdilerde ise, aynı mesajı okuduğumda edebiyat katli yapmış diyorum. Tüm mesaj boyunca koyduğu sadece tek bir noktalama işareti ise, nazar boncuğu herhalde diye düşünüyorum…